volksbeweging

 

We zitten niet meer in het bekende Belgische consensusmodel van geven en nemen en onderhandelingen. We zitten vandaag in een polariserend conflictmodel waar het hard tegen hard gaat. Het is dus voor iedereen met progressieve ideeën en iedereen ter linkerzijde tijd om daar ook hard tegenin te gaan. Met onze visie op de samenleving en onze thema’s. Hard tegen hard.

 

We lezen hier en daar oproepen voor een sterke man ter linkerzijde. Iemand met een propere handen, iemand met een lang palmares ter linkerzijde. Iemand die niet uit het bedrijfsleven komt, die geen bobo is, niet met een bakfiets rijdt, niet tot het lijstje van Vlaamse intellectuelen behoort. Iemand die initiatief kan nemen, die leiding kan geven, die van aanpakken weet, die over de partijgrenzen mensen kan verbinden en enthousiasmeren.

 

Wij geloven niet dat we onze hoop in zo iemand moeten leggen. We gaan niet op zoe naar een boegbeeld, naar iemand die ons komt redden of die voor ons de problemen zal oplossen. Zo iemand bestaat niet. Geen man en geen vrouw evenmin. We hebben al te vaak geloofd dat iemand ons zou komen redden. Maar de conclusie is simpel: dat gaat niet gebeuren. We zullen dat zelf moeten doen en we zullen dat samen moeten doen. Solidair. We moeten op een andere manier aan politiek doen waarbij we geen enkele illusie meer hebben in beroepspolitici. Politici zijn niet de oplossing, ze zijn een deel van het probleem.

 

Dat is een van de belangrijkste thema’s waar we aan moeten werken: de democratie, de besluitvorming. Hoe we de samenleving collectief vorm geven. In het belang van ons allemaal. Of toch de meesten onder ons.

 

We hebben een paar ideeën over die democratie ...

 

Onze huidige democratie dateert van de 19de eeuw en ze is niet aangepast aan vandaag. Ze diende toen niet om de macht bij het volk te leggen en dat is vandaag nog altijd niet de bedoeling. Ons huidige systeem dient om de macht van het volk weg te houden. Het dient een kleine kaste die zichzelf bedient.

Dat betekent natuurlijk niet dat we minder democratie moeten hebben. We hebben juist nood aan veel meer democratie. Maar niet alleen rond verkiezingen, ook tussendoor. Want als we de beroepspolitici buiten willen, dan zullen we allemaal een kleine beetje aan politiek moeten doen. En niet alleen op Facebook.

 

Meer democratie, bijvoorbeeld door te decentraliseren waar dat kan maar door te herfederaliseren waar dat verstandig is. Meer democratie, niet door minder volksvertegenwoordigers, maar juist door veel meer volksvergaderingen. In de wijken, de straten, bedrijven, scholen, universiteiten en overal waar mensen samenwerken en samenkomen.

 

Meer democratie door minder particratie. In de huidige democratie is het niet de bevolking die beslist over de verkiezingsprogramma’s. Wij schrijven die niet, ze worden door partijen geschreven. Wij bepalen ook niet wie verkiesbaar is. Ook dat bepalen partijen. Wij bepalen niet of we die verkiezingsbeloftes gaan houden. Dat bepalen de partijen.

We moeten af van dat systeem van politieke partijen die achter de schermen van alles beslissen, die een regering vormen en dan in het parlement alles goedkeuren wat die regering beslist. Ons parlement vertegenwoordigt niet meer het volk tegenover de regering, maar de regering tegenover het volk. Dat moet anders. In de parlementaire democratie, moet het parlement beslissen, onafhankelijk van de regering. Anders heb je geen scheiding der machten.

 

Meer democratie dus door het verenigen van burgers die zelf bepalen wat belangrijk is, die zelf een programma opstellen met hun eigen eisen en die op vergaderingen zelf bepalen wie hen zal vertegenwoordigen. Meer democratische controle ook, door de bevolking op die verkozenen. Bijvoorbeeld door de onmiddellijke afzetbaarheid van de mandatarissen, de verkozenen. Als de persoon die wij kiezen om ons te vertegenwoordigen nadien ons programma niet volgt, dan willen we geen vijf of zes jaar wachten. iemand die ons voor de verkiezingen belooft dat de pensioenleeftijd behouden blijft - zoals alle partijen in de regering hebben gedaan - en nadien in de regering het tegenovergestelde beslist, vertegenwoordigt ons niet. Die moet onmiddellijk aftreden en vervangen worden.

 

Directere democratie ook, onder meer door de afschaffing van de kabinetten. U weet dat ministers rond zich een kabinet verzamelen dat achter de schermen de politieke beslissingen vormgeeft en voorbereid. Die kabinetten zitten vol met mensen uit het bedrijfsleven, de bankwereld, lobbyisten. Die kabinetten zijn de draaideuren tussen politiek en bedrijfsleven. En die kabinetten zijn niet democratisch verkozen en we hebben ze ook niet nodig. Daarvoor hebben we namelijk een administratie, ambtenaren die doorvoor opgeleid zijn. We moeten ons vertrouwen leggen in die ambtenaren en de administratie. Die kabinetten moeten afgeschaft worden.

 

Directere democratie door het betrekken van de hele bevolking bij de beslissingen. Bijvoorbeeld volgens Zwitsers model, met referenda. Met directe inspraak en beslissingsbevoegdheid van de bevolking op de besteding van de budgetten zoals in Porto Alegre. Een participatieve democratie, waarbij de burgers, georganiseerd in comité’s beslissen, zoals in Marinaleda.

 

We moeten dus naar een moderne democratie, naar een diepere democratie, naar veel meer democratie. Overigens niet alleen wat politieke besluitvorming betreft, maar ook over de economie. We moeten een democratische economie organiseren waarbij burgers bepalen wat we produceren, hoe we dat doen en wat we met de steeds stijgende opbrengst doen. Wat we voorstellen is dus een radicaal democratische politieke en economische omwenteling.

 

Behalve democratie zijn er nog een paar fundamentele thema’s waar we onmiddellijk alternatieven op tafel moeten leggen en verandering afdwingen.

 

mobiliteit en milieu bijvoorbeeld. Iedereen in dit land staat stil in het verkeer. Is het niet in de file, dan ergens op een perron of een bushalte. We staan allemaal te wachten, tot die auto voor ons doorrijdt, tot die trein met vertraging komt, tot die afgeschafte bu,s waar we niks over weten, de hoek om rijdt. De manier waarop onze mobiliteit wordt georganiseerd, is een schande. En het is geen toeval dat daarvoor vooral mensen van N-VA verantwoordelijk zijn: Marc Descheemaecker als verantwoordelijke voor De Lijn en vroeger de NMBS, Ben Weyts als Minister van Mobiliteit en in Antwerpen Bart De Wever voor verkeersveiligheid en mandatenkoning Kennis tussen de soep en de patatten als schepen voor mobiliteit. Niets daarvan marcheert fatsoenlijk. NIKS.

Niet aleen functioneert onze mobiliteit niet, ze is bovendien dodelijk. Wat betreft het aantal verkeersongelukken dat in Antwerpen met bijna 30% is toegenomen en waarbij fietsers worden doodgereden alsof dat normaal is. Maar ook, en vooral, door het fijn stof dat we via bedrijfswagens subsidiëren. We geven daar meer geld aan dan aan de infrastructuur voor onderwijs, ziekenhuizen en zorg, defensie en politie samen. We herhalen dat nog eens: we betalen elke jaar meer aan fiscale voordelen voor bedrijfswagens dan aan de volledige infrastructuur voor onderwijs, ziekenhuizen en zorg, defensie en de politie samen. Dat is waanzin en we betalen dat met ons leven.

We moeten die fiscale stimulans onmiddellijk afschaffen en aan al die mensen die in de file staan een alternatief bieden; we moeten dus zwaar investeren in zowel de NMBS als De Lijn en ander, kleinschalig openbaar vervoer. En dat moet comfortabel, dat moet gratis, dat moet stipt en dat moet op alle momenten van de dag en nacht wanneer mensen zich verplaatsen. Om te beginnen.

Er zijn een paar andere belangrijke thema’s die in volgende teksten en video’s aan bod zullen komen:

 

• huisvesting en stedebouwkunde •

• racisme en discriminatie •

• consumptie en productie •

• zelfmoord, welzijn, stress, zorg •

• oorlog en vrede •

 

Maar u mag vooral zelf ook uw visie delen. Dat kan bijvoorbeeld hier of hier. Want zoals gezegd: de oplossingen moeten we collectief en solidair vormgeven. Niemand zal het in onze plaats doen. Wij kunnen het niet in uw plaats doen. We moeten vandaag allemaal onze verantwoordelijkheid nemen. Nu. Niet morgen of straks.

 

We gaan dat niet doen door een nieuwe partij te stichten. We gaan dat niet doen door overal als aparte lijst op te komen bij de verkiezingen. Maar we gaan onze schouders zetten onder een democratisch en solidair project. We gaan samen de problemen benoemen en aanpakken. En we gaan politici steunen - op welke lijst ook - die onze visie delen en uitdragen. En die met ons willen samenwerken om de macht terug te leggen waar ze hoort: bij de bevolking. Om te beginnen.

 

We gaan samenwerken, niet tegenwerken. Want een samenleving bestaat dankzij samenwerking en solidariteit.

Zonder solidariteit is er geen samenleving.

In oktober zijn het verkiezingen en of N-VA de stekker uit de regering trekt of niet, we zitten tot 2019 in verkiezingsmodus.

 

We moeten ons daarop voorbereiden. Het is belangrijk en de huidige coalities rond N-VA moeten weg. In Antwerpen om te beginnen maar ook elders. De N-VA is een partij die onze hele samenleving ondergraaft.

 

Sommigen denken dat we nog op dezelfde manier aan politiek kunnen doen als vroeger. De vakbonden bijvoorbeeld: met onderhandelingen, soms een actie om te dreigen, af en toe een staking om druk te zetten of zelfs een algemene staking om onze macht te tonen. Maar zo werkt het vandaag niet meer. Deze regering heeft lak aan het middenveld. Ze wil dat kapot maken, om te beginnen de vakbonden.

NIETS

IS BELANGRIJKER

DAN MENSEN!

NIET DE ECONOMIE,

NIET DE POLITIEK.

 

Soms lijkt het alsof mensen de economie moeten dienen. Alsof ze een onbelangrijker onderdeel zijn in een helse machinerie. En soms alsof politici de mensen gebruiken als pionnen op een schaakbord.

NIET DE EUROPESE UNIE, NIET DE LOBBYISTEN.

 

Soms lijkt het alsof de Europese Unie meer te vertellen heeft dan de mensen. Alsof lobbyisten achter de schermen meer macht en impact hebben dan de bevolking waarover het moet gaan.

Een paar vragen, een paar ideeën

WEES DE VERANDERING

We leven in de 21ste eeuw met talloze mogelijkheden en we gedragen ons als samenleving alsof het 1900 is.

De veranderingen gaan zeer snel en kunnen zeer positief zijn, maar veel structuren, methodes, instellingen zijn niet aangepast. Zoals onze manier van werken, onze manier van transport en onze manier om te beslissen.

••• KIEZEN OP ELKAAR •••

VOLKSBEWEGING IS GEEN NIEUWE POLITIEKE PARTIJ EN DAT WILLEN WE NOOIT WORDEN.

DEELNEMEN AAN VERKIEZINGEN IS NIET HET DOEL, VERKOZEN WORDEN IS NIET DE AMBITIE.

HET IS NIET DE MANIER WAAROP WIJ DENKEN DAT VERANDERINGEN MOGELIJK ZIJN.

WE WILLEN MENSEN BIJ ELKAAR BRENGEN. EN CONCRETE, REALISTISCHE

EN PRAKTISCHE VOORSTELLEN LANCEREN EN DIE VERSPREIDEN.

WE WILLEN SAMEN HARDOP NADENKEN. GRAAG MET U ERBIJ.

WANT HET BELANGT ONS ALLEMAAL AAN.

In Dubai start men met de bouw van de eerste Hyperloop.

Lijkt efficiënter dan een tram uit 1950, toch?

DROOM DE VERANDERING

30 UREN WERKEN

Femma - het vroegere KAV - pleit voor een werkweek van 30 uur.

ZELFRIJDENDE AUTO'S

en buizen waarin we als in een kogel tegen 1000 km/u reizen. Realistisch en

ZONDER PARTIJ EN UIT DE EU

de gemeenschap besturen zonder professionele politici en zonder land?

DE TOEKOMST MAKEN WE ZELF

De toekomst zal er uitzien zoals wij dat vandaag willen en beslissen.

Dat hangt steeds minder af van politici of bankiers en ondernemers en steeds meer van burgers. Van onszelf dus.

Als we het overlaten aan de huidige bestuurders, aan bedrijfsleiders, aan bankiers,

Dan blijven we stilstaan in de file, op elkaar gedrukt op de trein, in de regen, wachtend op de bus die niet komt.

Dan stevenen we af op een klimaatramp, op luchtverontreiniging waar we aan sterven,

aan steeds meer oorlogen en conflicten in de samenleving en tussen samenlevingen.

• • •

DAT KUNNEN WE ONZE KINDEREN EN KLEINKINDEREN NIET AANDOEN.

Daarom moeten we vandaag beslissen de dingen zelf in hand te nemen

samen te werken en de solidariteit opnieuw uit te vinden.

• • •

WANT WAT WE ZELF DOE, DOEN WE ZELF

volg ons op Facebook en op MediaRevolt

vrij van zegel • niet op de openbare weg werpen